Astell&Kern (with JH Audio) Michelle IEMs


I stopped looking for new cans since I’ve got the MS1i, which, if you had read my blog, impressed me really well with its bright balance, sweet and forwarding mids, and quick, controlled, punchy bass. With my preference for rock music, be it skate rock or psychedelic, I found MS1i’s sonic characteristics very appealing.

How ever, almost 5 years later, I felt the need to have a good mobile hi-fi rig. Wearing Grados in streets aren’t cool and when topped with its poor noise isolation, prevents me from taking my MS1i with me when I’m outside. That’s how I started to look for another rock-friendly earphones or earbuds, and that’s how I returned to Head-Fi world after having leaving it and enjoying music with what I have for years, and that’s how I found A&K MichelleIMG_6770.JPG

Name, Construction and Design

A&K Michelle took its name from one of the heaviest track from G n’ R from their very first album, Appetite for Destruction. The eponymous song narrates the life of Slash’s girl-friend. A&K Michelle (from now on, Michelle) was launched as the fifth in AK x JH Audio Siren Series of UIEM, and as of April 2017, only available in the said form factor. Its shell is made utilizing 3D-printing technology and thus achieving very good finish and build quality that leads to good seal. There’s no seal signs present across the (less gigantic than other Siren IEMs) bodies, with dark and shiny finishing that’s as good as a car paint. The shells are also very large compared to most competitors, they still stick out of my ears to these days (it’s like Jerry Harvey’s ear canals are freaking big and wide enough to fit these in). This large shell design however, non-comfort wise, makes room for wider soundstage for a closed-back system. Though exteriors seem good, they’re no comfortable at all. I cant stand listening to these more than 2 hours straight which is good so I won’t be unconsciously deafening myself.

Michelle’s massive size, compared to traditional earbud.

The IEMs came with a leather carry case, with 6 silicone tips of 3 different sizes, and a wax tool. User’s manuals are included of course. The IEMs also came with new twisted silver tinsel cables (one 3.5mm unbalanced and the other is 2.5mm balanced) connected via 2-pin connectors which are absurdly smaller than industry standard.



Michelle and included goodies

Key Features and Important Specs


  • Three-way Design with 3 BA Drivers
  • 13-Ohm Impedance with Unspecified Sensitivity (I assume these IEMs are highly efficient and sensitive just like most other multi-BA IEMs)
  • FreqPhase Tech
  • 2-Pin Connectors





The first thing that had me impressed when compared to MS1i was the powerful, punchy, controlled bass, though a bit bloated and colored. The bass, since it’s more abundant than that of MS1i, has more details than average IEMs. Percussions feel alive and very detailed, I could easily tell the differences between each drum. The next thing that impressed me was the detailed mids especially in the higher regions. With the isolation, the details are easy to capture. With bloated bass, the overall tonal balance is brought to darker shade which make Michelle different than most conventionally-rock sounding IEMs or headphones that are usually bright like Grados or UEs. The mids especially upper mids are where Michelle starts to shine. The mids and vocals, though not very forwarding or flat like those of SE535, is not colored that much, giving realistic vocal presentation. The mids are positioned at center, not at backward nor forward, which is novel for me since the MS1i has already forwarding mids and vocals. The higher mids are tuned very well for rock and metal music. I really love how electronic guitars sound from Michelle. It’s detailed, fun, or simply rocker’s dreams. The separation is also average for three-driver IEMs with every region being separated. There’s no muddling present for the highs and mids though the bloated bass sometimes blurs the lows. The treble extension and details are also acceptable for me, albeit not very impressive for the price. The soundstage has more depth than width and is suitable for rock and metal music. Any wider width for soundstage and the band shape is ruined. The depths are also very vertically arranged as the highs are positioned above then followed by the mids and the lows. Timbres are well present and easily audible. Acoustic guitar strings feel vivid and lively from Michelle.


In conclusion, for a $499 or 19900THB price tag (which is an entry level for JH Audio lineup), this is one of the most rock-sounding IEMs with very different approaches to the sound from the rest Rock-oriented cans( not-so-bright and not-so-flat sonic qualities). The mids aren’t as bright and the highs are not harsh like Grado’s, yet Michelle is still able to make your head move and your toes tap with its powerful bass. Michelle is fun IEMs and should not be used as monitors as its name suggests, it is a pair musical instruments meant to be used when you need some energy. In conclusion, this is a love-it or hate-it pair of earphones. I still don’t understand how this strange sounding earphones (compared to my said preference for Grados and Alessandros) sound so good to my ears, but I do understand why many have suggested it when I asked on my local headphone forum.


Burning in all dem 5 budget earbuds I’d ordered: VE Monk Plus, Qian 25, QIan 39, SeaHF 32, TY Hi Z HP32

I’ve burned them in simultaneously on the same tracks and at the same time swapping them off my ears to note the differences. During their first 30 hours, my impressions for them are as follows.

Important Notes:

  1. Monk Plus may appear to be inferior to others tho widely praised elsewhere. I believe that because the Monk Plus is a power hungry buds, it may need a more powerful source to drive dem out properly. My reviews are subjective and should not be used as an absolute guide to the SQ of these crazy cheap yet insanely good sounding buds.
  2. The reviews are arranged in orders of tones so that the formerly reviewed can be used as a ROUGH reference to the latter ones. And through comparative nature of this writing, I hope newcomers as I am will get the picture better and quicker.

IMG_0326.jpgSources: MacBook Pro 2016, iPod classic 7G, iPod touch 4G, iPhone 6S

Others: NuForce Icon Mobile (2 outputs)


Qians 39 & 25: Darker side of the five with more bass.

Qian 39: 22 Ohms, 106 dB/mW

Qian 25: 32 Ohms, 108 dB/mW

Golden Qian 39 and Blue Qian 25

For me the Q39 has a bit less treble extension to my liking though the mids are very full bodied. The Q39 has fuller mids, and unarguably the fullest of all five. The Q39’s bass is VERY WELL PUNCHY and the amount makes it the most suitable for bass heads (of the five, of course). The Q39 also has very decent separation. The highs are not harsh but not very far extended. Q39 also fits the most comfortably as the other four have very similar if not the same form factors. I prefer Q39 naked because the amount of bass is already enough for me and any darker mids wont suit my liking. (In the picture the 39 was equipped with thin foams because the picture was taken when they just arrive and I still couldnt find the sweet spot for the 39 yet.)

Q25 overall tone is like the Q39, yet with more laid back and less full bodied mids and with less amount of deeper bass. The Qians have the biggest amount of bass, overall. I enjoy both Qians naked.

Monk Plus: The balanced sound, with laid-back mids and little bass

64 Ohms, 112 dB/1mW, 

VE Monk Plus, clear shell.

With 64 ohms rating, I must admit I dont have a decent source to drive these bad boys. When used straight from my weak sources, they sound muffled, like something is being held back. I have to amplify the signal via my only dac/amp NuForce Icon Mobile (80mw@16Ohms) to get the impact. Highs are present, though can be harsh. Mids are more open than the Qians with a bit laid back position. Bass is quick and small with upper bass being the most observable and deep bass is barely present. As a Grado fan myself, I do like the quick bass and a bit thin mids, so I’m use the Monk Plus naked to avoid the mids being more recessed into the background.

SeaHF 32 (not sure if S or non-S, with mic) & TY Hi Z HP32 (L plug): The brighter side, more balanced with decent bass

SeaHF 32: 32 Ohms, 106 dB/1mW

TY Hi-Z HP32: 32 Ohms, 115 dB/1mW


I like this pair because it reminds of some Grado goodness. That bright and forwading vocals. It’s a lot brighter than Monk Plus possibly because the mids are also forwarding and hence make the overall sound more higher toned. The highs are of the same quantity as the Monk Plus’s and can be harsh, which I really enjoy abusing my ears with such high highs. The highs are more detailed than those of the Qians’. It has more mid and deep bass than the Monk Plus despite the brighter overall tonal balance. Compared to the Monk Plus, SeaHF’s bass is bigger, punches more, and the upper bass is as quick which make both good for fast rock/ metal tracks. SeaHF’s soundstage is also the largest of the five. The surprisingly wide and deep soundstage, paired with balanced tone, easily makes this my favorite of the five. The SeaHF covered with donut foams is still brighter than naked Monk Plus and I like this combination.

The SeaHF and TY sound very similarly possibly because they are from the same manufacturer. The mids of TY is a bit thinner than SeaHF’s. The higher mids like electric guitars are also brighter than SeaHF’s.The bass is abundant and well sized for bass-heads.The TY Hi Z HP32 probably has the best bass for me; it is well present, punchy, controlled. Tho the bass is controlled, sometimes it tends to intrude into the mids and hence make the overall tonal balance a bit darker than SeaHF, tho this is barely noticeable to my ears. I have to admit, in tracks where little to no bass is present, it’s very hard to tell these two apart. The highs and treble extension of both TY and SeaHF are the best to me of all five. I use my TY Hi Z 32 with donut foams.

I personally prefer TY Hi Z for more drum-intensive songs because I love the detailed and easily reachable bass although the SeaHF would actually do the same. I also prefer to listen to most vocals, jazz or less heavy tracks with the Qians since they have fuller mids but these do not do well for metal (for me, I prefer rock/ metal to be bright, very subjective)

In conclusion, the SeaHF and TY together rank third in my inventories (not only buds) while the first being my 5 years old Alessandro MS1i and the second being Astell&Kern Michelle IEMs that I’d got on March 2017. These four head/earphones are really good for rock music and are easy to drive from my smartphone with ease. Half the volume and the drums start to kick in. Add more dB and you’re in the recording room. As all of the items reviewed here are sub $10, it’s very surprising how these budget earbuds perform against a much more expensive IEMs like a $499 Michelle or a hundred buck Alessandro. Though not the same level of details and impact are achieved, the overall sonic qualities for all five are impressive and for sure worth every penny paid. Next time before buying an expensive pair of cans, I’ll make sure that I’ve checked all the budget ones already

How I got into watches (Collection Showcase 2016)

My hobby was headphones and now it is collecting watches. It all started in a trip to Vienna when I got my Longines Conquest Classic for my 18th birthday in 2015. After getting my first Swiss made watch I did more research on horology and finally became interested in collecting watches

My first Swiss watch bought in Vienna for my 18th birthday. I didn’t treat it right so it got scratched so bad. However it is still my most loved one.

Initially I focused on new watches and modern contemporary watches or living fossils (ie. Sub, Speedmaster, Navitimer).

After convincing myself that a timelessly designed watch should always look good regardless of any factors, I ended up owning a Speedmaster Professional. My first 2 watches were brand new from boutiques because I had not known eBay.

My second Swiss watch. This ‘Sapphire Sandwich’ is currently my everyday watch. I plan to buy a Speedy (used or vintage) with hesalite crystal some time in the future.

In mid-2015 I started surfing through watch forums. My focus shifted from new watches to vintage (and used) ones as I dug deeper into the world of watches. Because a pocket watch is always cheaper than a wristwatch of the same qualities (condition, brand recognition, value, rarity, etc.), I chose to first collect pocket watches. You can buy a very well preserved 100-year-old Omega pocket watch with a fraction of the price you pay for a random mint second hand modern Omega watch. I ended up owning 2 pocket watches from the revered maison Longines and American innovative manufacturer Waltham who, in late 1800s, utilized automated production in contrast to conservative Swiss manufacturers who prefered traditional labor intensive, time consuming production procedures

Waltham model 1883 in sterling silver powered by the abundant American made ‘Grade 81’ movement. The watch was produced in 1900 in a very large quantities thanks to new equipments and automated production of some parts.
Both are from Longines. The one on the right is 103 years older.
Engraving on sterling silver hunter case of my Longines pocket watch from 1910. Tough not very popular today, Longines was once one of the most well known watchmaker. Longines has maintained deep connection to the world of equestrian sports.
Grade 81 movement (18s 17j) of my Waltham Model 1883 from 1900. Guilt finish was more prevalent before 1900. The configuration of this movement is called full plate and was exclusive to American pocket watch. On top is the balance wheel that beats slower than our new watches. It ticks comparatively louder than wristwatches.

After I found eBay while on hunting for new straps to fit my Speedmaster, my weak spot for vintage watches got weaker as I see many varieties of them on eBay from an exorbitantly expensive vintage pink gold Patek to an affordable vintage art deco Bulova. Online market can be a paradise for people seeking vintage watches but it can also be dangerous especially in vintage watch market where buyers need to have some level of knowledge in order to avoid franken watches, redialed or relumed or polished watches, or, possibly, fake ones. A week after I bought straps for my watch, I bought my Enicar as trial. My collection now is so mixed and eclectic that it ranges from cheap Japanese watch (Seiko 5) to Hi-End Hi-Beat Hi-Tech Japanese watch (45KSback then).

This Enicar from 1960’s is my first experiment with eBay after straps.
King Seiko 45KS ‘Hi-Beat’ in steel that ticks at 36000 vph or 5Hz. Higher frequency watches were considered technological marvel and more superior to traditional, low-beat watches. To this day, Grand Seiko views their Hi-Beat 36000 as paramout of their mechanical watchmaking and hence only preserves it for Grand Seikos and other few important Hi-end Seikos.

My collection also has a field watch, a diver’s and a pilot’s, all of which are essential and critical tools for professionals and military personnels. Now that I like tool watches very much for their functions and their designs that are meant to be used in some specific area, I’m really craving for an IWC 3706.

Benrus GG-W-113 field watch issued by US army. Note that the crown was replaced after being turned for 4 decades
SKX007, one of the most famous and enduring model of Seiko, is popular for its rugged case with recessed crown and reliable 7s26 automatic movement. This 200-meter water resistant watch is a very popular choice among Thai students as a more affordable version of Seiko Monster diver’s. The production of SKX007 was officially stopped in 2015, 19 years after its introduction in 1996.

My beaters are usually sportier; Omega Speedmaster Professional, Longines Conquest Classic, Seiko SKX007

My others watches (I call them sedentary) that are worn less often are King Seiko KS45 from 1970, Benrus GG-W-113 from 1973, a classic Seiko 5 and a white dial Enicar from 60s.

So, my first watch is a Seiko 5 that I got in 2006. From 2008-2015 I wore G-Shocks. And after I got my Longines in 2015, I bought many watches since then.

My Longines pocket watch circa 1910. In the past Longines was a dominant ‘manufacture’ with its own movements.
Longines watch powered by ETA movement (Longines cal.L619) circa 2014 and 2015. After the Quartz crisis, many Swiss brands opted for blank or assembled movements to reduce cost.

So I have my conclusions.

  1. My most loved watches are Longines and Speedmaster Professional.
  2. My watches with most wrist time is either the Speedmaster Professional or the SKX007
  3. My watch with best history is unexceptionally Speedmaster Professional. The watch has its own book!
  4. My most expensive watch is Speedmaster Professional which I bought from a THAI Omega boutique where the discount is limited to 5%. This added a lot additional charge
  5. My cheapest watch is Enicar which is Swiss but was very popular and successful in Asian markets excluding Thailand. Enicar is related to Racine and distantly Gallet.
  6. My most abundant movement is Seiko 7s26 in 3 watches: two Seiko 5s and one SKX007. The 7s26 is well known for its robustness and ability to gain time for nearly a minute every week. It is however capable of chronometer performance if regulated by skilled watchmaker. It has plastic parts that are considered superior to some metals but are criticized for aesthetic reason. It is purely automatic with Seiko’s magic lever system that winds the watch really fast compared to other automatic winding system. It cannot be manually wound. The 7s26 is the most produced mechanical movements and are made outside Japan to reduce cost.
  7. My overall best watch is King Seiko 45ks. The hour markers and hands are sharply executed to razor sharp edge that reflects every tiny ray of light. Tough not that impressive by today’s standard, let’s not forget that this watch was produced in 1970. Its level of finishing was sublime back then and surpassed that of many Swiss brands. The fact that in 60’s Hi-Beat movements were so hard to manufacture and Seiko was the pioneer in Hi-Beat watches represents Seiko’s excellence in watchmaking and thus makes this watch even more collectible. Seiko’s attempts to improve accuracy to compete in chronometer competitions eventually led to creation of Hi-Beat movements and brands like Grand Seiko and King Seiko. It is in this era that Seiko was banned from European chronometer competitions because it won too much awards. So this 45ks is a great example of King Seiko and Grand Seiko. It was made with highest craftsmanship and was years ahead for its revolutionary technologies for better accuracy. The rivalry between Grand and King Seiko also makes a very strong connection to the brand as if we have have to choose side between the King and the Grand.
From many aspects, I consider this watch ‘best’ in my collection though it has wrist time less than Speedmaster and SKX007

Happy hunting everyone!

Uniqlo Chino Pants


กางเกงชิโน (Chinos) นั้นผมเองก็ไม่ค่อยรู้ดีว่ามันคืออะไร รู้แต่เป็นกางเกงแนว military ครับ โดยสีมักจะเป็นสีกากี (Khaki) ถ้านึกไม่ออกก็สีเหมือนชุดลูกเสือครับ

โดยผ้าของกางเกงชิโนนั้นจะเป็นผ้าแบบทอแทยง (สะกดว่า ทะแยง,ทแยง อันนี้ผมก็ไม่ทราบครับ) หรือ twill fabric เหมือนผ้าเดนิม ดังนั้นหากผู้ผลิตอยากจะเพิ่มราคาเพิ่มมูลค่าของกางเกงชนิดนี้ ก็น่าจะเปลี่ยนจากผ้าทอทางขวาที่นิยมกัน (Right Hand Twill หรือ RHT) เป็นผ้าทอทางซ้าย (Left Hand Twill หรือ LHT) หรือจะเป็นผ้าทอสลับหรือหนังไก่ (Broken Twill) ก็ได้ครับ เสริมให้นิดนึงครับว่าผ้าทอทางขวาหรือ RHT นั้นนิยมมากที่สุดเพราะกางเกงยีนส์ยี่ห้อแรกในโลกอย่าง Levi’s เลือกการทอแบบนี้ครับ ส่วนการทอทางซ้ายหรือ LHT เป็นซิกเนเจอร์ของ Lee ครับ และการทอแบบสลับ Broken Twill ที่มีมาเพื่อป้องการขากางเกงบิด จากการแช่น้ำหรืออะไรก็แล้วแต่ดูจะเป็นการทอที่ใช้สมองมากที่สุด เป็นซิกเนเจอร์ของ Wrangler ครับที่ได้ใช้หัวสมองอันชาญฉลาดมาทอผ้าแบบสลับนั่นเอง




ผ้าชิโนกับเดนิม(ยีนส์)ต่างกันตรงที่ผ้าชิโนนั้นติดสีทั้งสองฝั่งครับ คือพับปลายขาออกมาก็ยังเป็นกากีอยู่ทั้งสองข้าง ในขณะที่เดนิมสีผ้าด้านในจะติดสีอะไรขึ้นอยู่กับผู้ผลิตครับว่าย้อมตัวผ้า weft มาให้รึป่าว

ที่มาของกางเกงชิโนนี่ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ชื่อของชิโน Chino นั้น น่าจะมาจาก China โดยผ้าชิโนเนี่ยได้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยนำมาตัดเย็บทำเป็นชุดยูนิฟอร์มให้ทหารฝรั่งเศสและทหารอังกฤษและได้กลายมาเป็นเครื่องแต่งกายของคนธรรมดา

เมื่อกางเกงชิโนได้ปรากฏสู่สายตาอเมริกันชนครั้งแรกเมื่อทหารผ่านศึกชาวอเมริกันที่ไปรบในสงครามสเปน-อเมริกาใส่กลับประเทศในช่วงปลายๆของปี 1890s

ส่วนสาเหตุที่ผ้าชนิดนี้ชื่อ chino นั้น สาเหตุมาจากผ้าชนิดนี้ผลิตครั้งแรกที่จีนครับ พวกฝรั่งตาน้ำข้าวไปเห็นเข้าและรู้สึกว่าผ้าชนิดนี้มันแข็งแรงดี จึงได้นำผ้าชนิดนี้มาตัดเย็บกางเกงให้ทหารครับ

กางเกงตัวนี้เป็นกางเกงชิโนที่คุ้มราคามากครับ (พันกว่าๆๆๆ) ทรงใหญ่(วินเทจ)ไม่มีจีบ กางเกงชิโนตัวนี้ ไม่ผสมผ้ายืดเลยมีแต่ 100% cotton แต่แปลกดีครับผมใส่แล้วรู้สึกยืดหยุ่น สบายมากกว่าใส่กางเกงยีนส์ผ้าดิบที่ผสมผ้ายืด 2% ซะอีก คงเป็นเพราะน้ำหนักของเนื้อผ้าที่บางกว่า+ทรงที่ใหญ่กว่าของกางเกงชิโน กางเกงตัวนี้ยังมาพร้อมกระดุมอะไหล่ 1 เม็ดที่จะช่วยบอกได้เลยว่ากระดุมของกางเกงตัวนี้ดูไม่สมบุกสมบันเท่าไหร่

เริ่มจากทรงนะครับเป็นทรงค่อนข้างใหญ่เลยครับ ขาเกือบจะเป็นกระบอกตรงเลยครับแต่มีลู่อยู่นิดนึง สังเกตปลายขาที่ผมพับขึ้นมานะครับว่าจะมีสีเดียวกับสีด้านนอกกางเกง เพราะ waft และ weft เค้าย้อมมาเหมือนกันครับ ผ้าตัวนี้ไม่มีริมครับ แต่ผ้าแบรนด์นี้ทำมาดีมากครับเพราะสั่งทีหลายหลา ถ้าโรงงานทำผิดสเปกก็ตีกลับทั้งผืนครับ สถานที่ผลิตนั้นตัวนี้ Made In Vietnam ครับ อย่าได้ดูถูกเชียวเพราะ A.P.C. ลอตผมก็เปลี่ยนจาก Macau เป็น Vietnam


มาดูด้านหลังกันบ้างครัง กระเป๋่าหลังไม่มีกระดุม ดีเทลป้ายอะไรไม่มีเลยครับ minimalist จริงๆครับที่ไม่มีอะไรให้เลย เนื้อผ้านี่ใส่สบายคุ้มราคา 1490 บาทจริงๆครับ


รอย Honeycomb ชัดๆครับ วินเทจจริงๆ


กระดุมเป็นเม็ดพลาสติดธรรมดาไม่มีลายใดๆทั้งสิ้น กระดุมอะไหล่ที่แถมก็เป็นแบบนี้ครับ


การตัดเย็บเป็น Lock Stitch ทั้งหมดครับไม่มีการเย็บลูกโซ่หรือ Chain Stitch เลย


ซิป เป็นของ YKK ครับ ถือว่าใช้ได้ทีเดียวครับ ดูแข็งแรงสมบุกสมบันและลื่นมากๆ ได้ใช้ยาวกว่ากระดุมแน่ครับ


รูปสุดท้าย กางเกงตัวนี้ทอทางขวาหรือ RHT ครับ




ศึกสมาร์ทโฟน VS เพลเยอร์ (Samsung GS3, Xperia Arc s VS iPod Classic 7G, Irivier S100).

เป็นประเด็นที่ถกเถียงกันมานานเหลือเกินครับ ว่าระหว่างสมาร์ทโฟนและมิวสิคเพลเยอร์ธรรมดา (ไม่ถึง DAP) อันไหนจะให้เสียงที่ดีกว่ากัน แน่นอนครับ ผมเลยจัดมาหามาทดสอบเท่าที่ผมจะมีละครับ วันนี้ เรามีผู้ท้าชิงแบ่งเป็นสองฝั่ง คือสมาร์ทโฟน และ เพลเยอร์ครับ ส่วนรูปผมจะทยอยๆลงให้ครับ เพราะตอนนี้ขี้เกียจถ่าย

1. มุมแดงสมาร์ทโฟน

Samsung Galaxy S3 (runs Jelly Bean) โทรศัพท์ประจำตัวผมครับ ตัวนี้ใช้ชิพเสียงของ Wolfson ครับ กำลังขับหลายคนบอกว่าน้อย แต่ผมว่าเฉยๆ 555555 หูฟังแถมเสียงค่อนข้างหนานุ่ม

Sony Ericsson Xperia Arc s (runs ICS) สมาร์ทโฟนที่ปลดประจำการไปแล้วของผม ถ่ายรูปสวยมาก ดีไซน์สุดยอด บางและเป็นโทรศัพท์ที่ทำให้ผมมีแฟนครับ หลายคนบอกว่าเสียงทำได้ดีพอๆกับวอล์คแมนกันเลยทีเดียว หูฟังแถมเสียงร็อคสะใจมากครับ แต่ทิ้งไปแล้ว แรม 512MB เป็นข้อจำกัดมากๆของโทรศัพท์ตัวนี้ครับ เพราะเล่นเพลงผ่าน Neutron MP แอพที่ผมใช้ทดสอบแล้วกระตุก

2. มุมน้ำเงินเพลเยอร์ทั่วไป

iPod Classic 7G (160GB ตัวบาง) ไอผอดตัวล่าสุดของผม ผมพยายามคัดไอผอดที่ดีที่สุดมาทดสอบ โดยมี nano 4,5 g และ Classic 7G จากการฟังอยู่นานผมเลือกตัวคลาสสิคครับ ไม่ใช่เพราะเสียงดีกว่า เพราะผมฟังไม่ออกหรอก แต่เลือกเพราะหลายคนบอกดีกว่า 5555555

Iriver S100 เพลเยอร์ระดับบัดเจ็ตจากแดนกิมจิ ค่อนข้างเบา การทำงานเร็วมาก ข้อเสียคือ UI หน่วงๆ เสียงออกแนวฟังสนุกคึกคัก ลงแฟลชเกมส์ได้ด้วยนะเออ

เอาละ แนะนำตัวกันมามากพอแล้ว ถึงเวลาขึ้นชกแล้ว การแข่งเราจะเอาผู้เล่นในมุมเดียวกันมาแข่งกันก่อนเพื่อหาคนที่เก่งที่สุดในแต่ละมุม แล้วจึงเอาสู้กัน

ปล. สมาร์ทโฟนทั้ง S3, Arc s ผมลงแอพ Neutron MP ครับ ไม่ๆด้ใช้เพลเยอร์ของมันเองเพราะเพลงที่ผมใช้ทดสอบส่วนใหญ่เป็น ALAC แล้วเพลเยอร์แถมมันเล่นไม่ได้ – ส่วนการทดสอบกับ Iriver ผมใช้ไฟล์ wav ครับ

ทดสอบสมาร์ทโฟนจากเพลง The Way It Was – The Killers

S3 – ดีมากครับเมื่อเล่นผ่าน Neutron เสียงโดยรวมมีนำ้มีเนื้อ ไม่ได้แห้งมากมาย แต่ไม่หนานุ่มจนเกินไป คือฟังเพลงร็อคยังได้อยู่ว่างั้น เสตจโดยรวมไม่กว้างและไม่แคบ เข้ากับ MS1i ที่สุดในความคิดผม เทียบกับไก่ทอดก็คือ ไก่ทอดที่เนื้อไม่แห้งเกินไป แต่ก็ไม่ชุ่มน้ำมันจนเลี่ยน

Arc S – ทำได้ดีครับ เสียงโดยรวมบางกว่า S3 เบสเก็บตัวเร็วกว่า ฟังแล้วมันส์กว่า แต่บางครั้งจะรู้สึกว่ามันบางและเสียงอยู่ไกลหัวเกินไป โหวงๆเหวงๆ จับรายละเอียดยากกว่านิดหน่อย

S3 VS Arc S สรุป S3 ชนะไป 9 ต่อ 7

ทดสอบเพลเยอร์ด้วยเพลง Me In You – Kings Of Convenience

iPod Classic – ทำได้ดีมากครับในเรื่องรายละเอียดหยุมหยิม สังเกตได้เลยจากเสียงแก่กๆตอนช่วงสิบวินาทีแรกที่หูข้างซ้าย คือเสียงแก่กๆมันไกลจากหัวกำลังพอดี ไม่ใกล้แกนไป และเสียงเครื่องดนตรีก็ทำออกมาหวานนิดๆ ไม่แห้งมาก

Iriver S100 – ด้วยความที่เป็นเพลเยอร์สำหรับฟังเพลงร็อคนิดๆ ผมจึงเห็นว่า Iriver แพ้ไอผอดขาดแน่ถ้าใช้เพลง Me In You จึงเปลี่ยนมาใช้เพลงของ A7X ทดสอบ แต่ก็ยังแพ้อยู่ดี

iPod Classic VS Iriver S100 ชนะไปด้วย 8 ต่อ 6

ต่อไปเป็น S3 VS iPod Classic ครับ ผมเลยจัดด้วยเพลงโปรดของผมที่ฟังทุกคืนด้วยไอผอด (อ่าว? 555) จัดไปครับกับ Dead Boy’s Poem – Nightwish

จากการฟังอยู่นาน ผมขออนุญาตให้เสมอครับ คือมันคนละอารมณ์ครับ ตามนี้

S3 – ได้ความหวานของเสียงนักร้อง เสียงเครื่องดนตรีต่างๆมีรายละเอียดยิบๆยับๆเพราะสเตจไม่ได้กว้างมาก เลยสัมผัสได้ง่ายๆ

iPod – ได้ความโอ่อ่าของเวทีเสียง ช่องไฟต่างๆกำลังดี และเสียงกลองที่บางๆ (ผมชอบเป็นการส่วนตัวครับ)

ใครที่มีความเห็นต่างจากผมต้องขอโทษด้วยคร้าบบบบ ผมแค่เทียบกันตามแบบที่ผมชอบจริงๆ อิๆๆ


Review: NuForce Icon Mobile (a good affordable DAC-AMP for 2012)

****ต้องขอโทษเรื่องการรีวิวด้วยครับ ผมดันทำกล่องและไม้แคะหูหล่นหายไปเสียแล้ว เลยไม่มีภาพกล่องให้ดูนะครับ

สืบเนื่องจากหูฟังตัวปัจจุบันที่เหลือเพียงตัวเดียวของผม Alessandro MS1i เพื่อนยาก ให้ซาวด์ที่ฟังแล้วค่อนข้างสดและจัดไปนิดในบางอารมณ์ของผม

MS1i เพื่อนยากที่ผมเอาน้ำยาล้างเล็บลบตัวอักษรบนเบ้าของมันจนหมด

เคยเป็นไหม บางครั้งฟังหูฟังแล้วรู้สึกเสียงมันสว่างไปนิด บางครั้งก็รู้สึกมันเฉยๆ ด้วยความที่ผมคิดว่ามันสว่างไปนั่นแหละครับ ทำให้ผมสนใจ DAC-AMP ขนาดพกพาตัวนี้

NuForce เป็นแบรนด์อเมริกันครับแต่ made in china ซะส่วนใหญ่ครับ แบรนด์นี้ขายพวกอุปกรณ์ Hi-Fi ทั้งหลายและเคลมว่าตัวเองไฮเอนด์ (ทุกแบรนด์ก็ทำ)

NuForce ขายแต่ของ Hi-End อย่าง ปรีแอมป์ อินทิเกรเต็ดแอมป์ DAC สายสัญญาณ

NuForce ยังขายอุปกรณ์พกพาสำหรับพวกเราชาวหูฟังมากมาย ตั้งแต่หูฟัง ถึง portable DAC-AMP เลยละครับ ช่วงหลังๆเริ่มนอกตอกไปผลิตลำโพงพกพาเพื่อกัดกับ X-mini ด้วยมั้ง

รู้สึกว่าแอบมีความ 3000 กับ OPPO ด้วยครับ ใครสนใจ NuForce เชิญเว็บของทางผู้ผลิตครับ

ต่อกัน อย่างที่บอกไปครับ หูฟัง MS1i ของผมมันสว่างไปนิดนึงในบางอารมณ์ ผมจึงอยากได้แอมป์ที่ให้เสียงเนื้อหนาๆหน่อยมาลดความสว่างครับ ได้ค้นเว็บเฮียมั่นและจ๊ะเอ๋กับเจ้า NuForce Icon Mobile ตัวนี้

สาย stock ที่แถมมามีทั้ง M2M, USB – Mini USB ถักตัวนำสีเงินเป็นเกลียวๆในฉนวนเดียว แต่ตัวนำไม่น่าจะเป็นเงิน เพราะสายเงินสองเส้นยาวขนาดนี้ราคาคงเกินแอมป์ไป 2 เท่า 55555

กันแต่ในขณะเดียวกันผมก็อยากได้แอมป์ O2 อันเลื่องชื่อของ NwAvGuy ซึ่งให้เสียงสดคมชัด ผมอยากได้ O2 มากกว่าเพราะมันดูตัวใหญ่ รับประทานพลังงานจากแบตก้อนใหญ่กว่า น่าจะทำอะไรได้ดีกว่า

จึงตัดสินใจไปร้านมั่นคงพันทิปประตูน้ำเพื่อซื้อ O2 แต่ก็ดันได้ NuForce กับมาครับ เพราะของหมดนั่นเอง! ผ่างๆ

เอ้อลืมชี้แจง เจ้า O2 ราคา 5xxx บาทครับส่วน NuForce Icon Mobile (ต่อไปขอย่อว่า NIM) ราคา 4xxx ครับ

NIM เป็น DAC-AMP ใช้ชิปที่รองรับแค่ 16 bit ของ C-Media ครับ ไม่ใช่ Wolfson หรือ Sabre ล่ะครับ แต่อย่าได้ดูถูกมันเพราะชิปและขนาดตัวมันเชียวนะครับ มีช่องต่อหูฟังสองช่อง สำหรับแบ่งภรรยาท่านละครับ 55555555

16bit เป็นขนาดมาตรฐานของ CD ละครับ เพราะฉะนั้นใครจะเอามาเล่น 24bit หรือชื่อเล่นที่ยาวกว่าชื่อจริงๆมากว่า Studio Master นี่บอกได้คำเดียวครับ ท่านพลาดแล้ว NIM มันทำไม่ได้ครับ มันทำได้แค่ 16bit! 5555

การเปิดปิดก็ง่ายมากละครับ ถ้ามีการเสียบมากกว่าสองรูในช่อง Mini input กับ phone output มันจะเปิดครับ ถ้าต่อกับคอมมันก็จะเปิดด้วย แต่เวลาชาร์จมันจะแค่ชาร์จไฟละครับ

ไฟบนสุด แสดงสถานะการทำงานของเครื่อง ไฟดวงที่สองแสดงสถานะ USB ไฟดวงที่สามแสดงการทำงานผ่าน M2M และไฟดวงสุดท้ายแสดงสถานะการชาร์จ


1.สาย USB – mini USB และ M2M ครับ ถักด้วยตัวนำแบบแปลกๆสีเงินๆ แต่ผมเดาว่าไม่ใช่สีเงินแน่นอนแหละ

2.ตัว DAC-AMP ครับ ถ้าไม่มีตัวนี้ก็ตัวใครตัวมันละ

3.ของแสลงของคนไทย ศัตรูคู่ชาติมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเห็บล่ะครับ คู่มือการใช้งานนั่นเอง ผ่างๆ

4.ทาง NuForce กลัวท่านจะเกิดอาการคันหู จึงได้แถมไม้แคะหูให้ละครับ เจ้าไม่แคะหูนี่สามารถเอาไปปรับ gain ของแอมป์ได้ด้วยนะเออ

5.สายรัดถุงแกง เอ้ย สายรัดแอมป์กับเพลยเยอร์ครับ 5555

เริ่มต้นมันจะไม่มีแบตอยู่เลยครับ วิธีชาร์จคือเสียบกับคอมผ่านสาย USB ที่แถมมาหรือเอาสายที่แถมมาเส้นนั้นนั่นแหละ เสียบกับที่ชาร์จโทสับที่เป็นหัว USB เวลาชาร์จครั้งแรกผมชาร์จไป 4 ชม. วงจรชาร์จก็ตัดไฟออกละครับ

หน้าตาเจ้าแอมป์นี่ดูดีทีเดียว ไฟบอกสถานะไม่ค่อยสว่างมากแต่ก็พอมองเห็น ขนาด กxย พอๆกับกล่องบุหรี่ครับ บางน้อยกว่า iPod Classic (ตัวบาง)อยู่ซักนิด

การทดสอบฟังผมขอแบ่งเป็นสองส่วนครับ คือให้มันเป็น DAC-AMP (ต่อจากคอมใช้ USB ที่แถมมา) กับ AMP (ต่อกับไอผอด, ใช้สาย M2M ที่แถมมา)ครับ ทั้งสองรูปแบบการฟัง ผมปรับที่ Low Gain นะครับเพราะหูฟังผมไม่ได้โอห์มสูงมากมาย

ภาค DAC ต่อจาก iMac ผ่าน USB ที่แถมมา

1. ภาค AMP อย่างเดียว เท่าที่ผมลองฟังด้วยเพลงของวง Epica จากอัลบั้ม We Will Take You With Us ผ่าน iPod Classic ตัวบาง แค่เพลงแรก Facade of Reality ตอนท่อนแรกที่มีพวกเสียงเครื่องสายขึ้นบอกได้คำเดียวครับว่าเสียงกลางมันหนาขึ้นทันตา

เสียงกลางไม่พุ่งพล่านมากพูดได้ว่าเป็นกลางที่หนาและสงบเสงี่ยมเจียมตัวครับ สากเสี้ยนลดลงเยอะมากครับ ที่สำคัญคือแบ็คกราวนด์ค่อนข้างเงียบ สเตจแคบลงนิดนึงมาติดกับหูมากขึ้น ข้อดีคือได้รายละเอียดเพิ่มนิดนึงครับ

อาจจะร็อคไม่มันส์เหมือนแต่ก่อนแน่นอนครับ แต่ได้เนื้อเสียงที่ดูอิ่มมีพลังเพิ่มขึ้นมาครับ เบสก็ชัดขึ้น มวลก้อนใหญ่ขึ้น แต่ไม่กระชับมากครับ อันนี้ทำให้ฟังตอนรัวกระเดื่องไม่ค่อยมันส์มาก แต่ถ้าเป็นเพลงร้อง ถือว่ายกระดับให้ MS1i พอควรครับ

ผมต่อด้วยอัลบั้ม Come Away With Me ของ Norah Jones เสียงที่แหบๆนิดของเธอดูมีน้ำนวมขึ้นมา เสียงเปียโนดีดตัวลอยและไม่แห้ง เสียงหนาๆจาก NIM ทำให้นักร้องอเมริกันหน้าตาดูมีเชื้อสายเรดอินเดียนคนนี้ดูตัวอ้วนหน้าอกใหญ่ขึ้นละครับ 55555555

2. ภาค DAC-AMP ใช้ไฟล์เดียวกันกับชุดใน iPod เล่นบน iMac ปี 2007 ผ่าน iTunes ไม่มีปลั๊กอินอะไรทั้งสิ้น เสียงที่ได้คือ.. หนาและมืดครับ 5555 ผมว่ามันหนากว่าต่อผ่าน M2M อีกนะครับ และแบ็คกราวด์เงียบมากกก มืดสนิท เหมือน noise จะลดลงครับ นอกจากนี้ก็เหมือนๆกับต่อ iPod ตรงๆ แต่มิติจะนิ่งกว่าและ noise น้อยกว่า ครับ

MS1i ที่โดนลบตัวอักษรออกด้วยนำ้ยาล้างเล็บ พลาสติกด้านนอกกรอบเพราะโดนกัด แต่ไม่ร่อนออกมา ยอมรับเลยพลาสติกกราโด้เค้าแหล่มจริง

สำหรับรีวิววันนี้ก็คงต้องจบแค่นี้ละครับ เอ้อ แบตอยู่ได้ 6-7 ชม. นะครับ สำหรับวันนี้ขอลาล่ะครับบบบบ

Review: Yuin PK2

ผมเองก็เป็นคนนึงที่ชอบไปนั่งเล่นร้านหูฟังที่มีพนักงานใจดี๊ใจดีใจกลางสยาม, ดิจิตอลเกตเวย์ แน่นอน ร้านนั้นคือร้านมั่นคงแก็ดเก็ท(เจ็ท)นั่นเองงงงง

โดยร้านนี้เป็นร้านขายหูฟังที่ผมว่าดังและมีครบเครื่องมากเป็นอับดับต้นๆในประเทศไทยแห่งนี้แล้วละครับ มีสาขาถึง 4-5 สาขาโดยสำนักงานใหญ่อยู่ที่พันธ์ทิพย์งามวงวาน สาขาที่ใหญ่ที่สุดและมีหูฟังเทพๆแอมป์เทพๆสายเทพๆของเทพๆใหลองมากที่สุดคือสาขาพันธ์ทิพย์ประตูนำ้ และสาขาที่เล็กที่สุด พนักงานแน่นร้นที่สุด ลูกค้ามุงเต็มร้่านที่สุดก็ไม่ใช่สาขาไหนละครับ สาขาดิจิม่อนเกตเวย์นั่นเอง!

รายละเอียดสำหรับร้านหูฟังมั่นคงแก็ดเจ็ทเชิญอ่านกันเอาเองครับตามลิงค์นี้ครับ  ผมใบ้ให้นิดนึงละกันว่าเฮียใหญ่ที่เป็นเจ้าของร้านมั่นคงแห่งนี้ชื่อเฮียมั่นคงครับ ก๊ากๆ

สำหรับตอนนี้ร้านนี้เค้ามีการโปรโมทตัวเองขนานใหญ่ ให้คนรู้จักสินค้าต่างๆมากขึ้นด้วยการทำคลิปรีวิวหูฟัง,แอมป์,ของเล่นต่างๆ ที่ไม่มีโป๊แต่อย่างใด และมีแฟนเพจเฟซบุ๊คด้วยนะเอ้า!

จบๆ ถึงเวลาเข้าเรื่องละ ผมเองก็สนิทกับพนักงานที่ร้านนี้พอสมควร โดยเฉพาะพี่แพะ ผู้จัดการใหญ่นั่นเอง โดยพี่เค้าเป็นเซียนล่ะครับ ผมเองก็ไปคุยๆกวนๆพี่ๆเค้าบ่อยๆ อยู่มาวันหนึ่ง(เสาร์ที่แล้ว)ผมได้ถามพี่แพะว่า เซียนๆอย่างท่านเล่นหูฟังอะไร? พี่แพะรีบตอบทันควัน แล้วเอ็งรู้ไปแล้วจะได้อะไรละวะ 5555555555(พี่เค้าตอบแบบนี้จริงๆนะครับ) แล้วค่อยตอบว่า มี MS1 ดั้งเดิม 325i รุ่นทองๆ Ps500 และสาย Nordost สวรรค์ฟ้ารำไรๆหรือ Blue Heaven อันโด่งดังนั่นเอง (บลูเฮเวิ่นครับ อ่่านเฮเว่นมันดูกาก) เท่าที่ผมฟังๆที่พี่แพะยกตัวอย่างหูฟังของพี่แพะมา ผมพอจะสรุปได้สามข้อหลักๆดังนี้ครับ 1. มีแต่ค่ายกราโด้ (Grado) 2. เสียงของหูฟังค่ายกราโด้เหมาะกับเพลงแนวร็อคๆครับ ซึ่งหูแนวร็อคจะต้องมีคุณลักษณะคือเบสชัด ไม่ใหญ่มากก็พอไหว เสียงแหลมไปได้ไกล อนุโลมให้บาดหูนิดๆได้ และเวทีเสียงไม่ควรกว้างเกินไป จะทำให้อิมเมจวงดนตรีดูไม่สมจริง และข้อสรุปผมเป็นจริงซะด้วย เพราะพี่แพะแกร็อคมาก 3. มีแต่หูฟูลไซส์ นี่พี่แพะแม่งกะจะเอาไว้ฟังในบ้านอย่างเดียวรึไงวะ

และด้วยข้อสามนี่แหละครับ ทำให้ผมถามพี่แพะว่า พี่แพะไม่มีหูฟังไว้พกพาบ้างหรอ พี่แพะก็บอกว่า มีสิวะ นี่ไง!!!

ทันใดนั้นพี่แพะก็ควักกล่องเหล็กทรงรีๆลายอัลตร้าแมนแจ็คขนาดพอๆกับกีวี่ขัดรองเท้าออกมา (อ่านอุลตร้าแมนมันเมนสตรีมเกินไป) นี่แหละ Headphone Vault ที่แข็งแกร่งและทนทานมาก หลายคนเริ่มสงสัยละครับว่าอุลตร้าแมนแจ็คมันตัวไหน ใช่ตัวที่มีเขาควายรึป่าว แล้วเปลี่ยนสีตัวได้มั้ย คำตอบคือไม่ได้ครับ นั่นมันทีก้ากับไดน่า เจ้าแจ็คคือตัวที่ใช้กำไลแปลงร่าง มีผู้หญิงและผู้ชายรวมร่างกัน ตอนหลังเหลือแค่ผู้ชายคนเดียว (จำชื่อร่างมนุษย์ของเจ้าแจ็คไม่ได้แล้วจริงๆครับ) ปล. เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมเพิ่งดูจัมโบ้เอมา คิดถึงรถแปลงร่างได้ชะมัด

และพี่แพะก็ให้ผมยืมเจ้ากล่องเหล็กนี่กลับบ้านให้ไปเปิดดูเอาเองที่บ้าน ผลปรากฏดังนี้ครับ..

หลังจากเปิดกล่องอุลตร้าแมนออกมาแล้ว ผมก็สะดุดตากับหูฟังเอียร์บัดหน้าตาละม้ายคล้ายของแถมดังรูปครับ

ประวัติแบรนด์ Yuin ผมขอเอ่ยคร่าวๆ เป็นแบรนด์จีนที่ผลิตในจีน ค้นคว้าวิจัยในจีน โดยวิศวกรของจีน แต่ออกแบบเสียงมาให้เป็น worldwide ครับ โดย yuin แปลว่า “เสียงจากฟ้า” หรือเสียงสวรรค์นั่นเองจ้า เสียงและดีไซน์ของค่ายนี้ถูก regard ว่าเป็นเสียงที่ใกล้เคียงกับหูฟัง USA Made หรือ Grado (AE เกรโด้ BE กราโด้) ละครับ โดยเสียงของทั้งสองค่ายนี้จะเหมือนๆกันคือเสียงกลางบางเล็กน้อย เบสไม่ใหญ่มากแต่มีหัวโน๊ต และปลายแแหลมไปได้ไกลจนสุดขอบฟ้า และสเตจที่ทำได้พอดีๆ ทำให้เหมาะกับเพลงร็อคนั่นเอง โดยหากแบรนด์ Grado เป็นฝั่งอเมริกาที่เน้นทำหูฟังฟูลไซส์ (มี on-ear และ in-ear แล้วแต่ยังคงทุ่มเทพัฒนาฟูลไซส์อยู่) เจ้า Yuin คงเป็นแบรนด์ฝั่งจีนที่มุ่งมั่นพัฒนา Earphones ละครับ (earbuds และ in-ear) ซึ่งในประเทศไทย Yuin ที่นิยมใช้กันจะเป็นตระกูล earbuds หรือ PK ละครับ โดยจำแนกรุ่นตามราคาจากน้อยไปมากดังนี้

PK3 เน้นเบสที่ใหญ่กว่าใครเพื่อน รายละเอียดหยุมหยิม สเตจทำได้เกือบกว้าง ราคาพันต้นๆ

PK2 เบสน้อยกว่า PK3 แต่มีรายละเอียดดีกว่ามากและสเตจทำได้โอ่อ่าและไม่กว้างเกินไป จึงเป็นหูฟังชาวร็อค ตัวนี้เป็นตัวที่เราจะมารีวิวกันครับ ราคาสองพันมีทอน

PK1 ตัวท็อป เหนือสุดๆทั้งรายละเอียดและสเตจ ราคาและความต้านทานก็สูงมาก ปาไปเลย 100 โอห์มอีกนั่น ทำให้ต้องพึ่งแอมป์ ราคาสูงอยู่ 42xx

แนะนำพอแล้ว ต่อไปเป็นการรายงานเจ้า PK2 กันล่ะ


หน้าตาเจ้า PK2 เป็นแบบหูฟังแถมเลยครับ มาพร้อมหูฟังเจาะรู by พี่แพะ คือกระป๋องมากๆ ดูท่าทางไม่ทนด้วย แต่เห็นแบบนี้และ Made in China ผมขอบอกเลยนะว่าเจ้านี่พี่แพะใช้ไป 4 ปีแล้วยังไม่มีการเสียเลย สายยังไม่ขาดและตัวหนังสือยังไม่ลอก ไม่รู้ว่าขอมันทนหรือพี่แพะใช้ระวังเนี่ย จ๊ากๆๆ เจ้าตัวที่ผมได้มานี่เป็นสายเก่าครับ คือเป็นรุ่นแรกๆเลย เสียงเบสจะน้อยกว่าสายแบบใหม่นิดนึงมั้งถ้าผมจำไม่ผิด ส่วนดูยังไงว่าอันไหนใหม่อันไหนเก่า อันนี้บอกไม่ได้จริงๆครับ เพราะผมก็ไม่รู้ 5555555 เจ้านี่เป็น earbuds ครับ หมายความว่าเสียงลอดเข้าลอดออกได้นั่นแหละ เท่าที่ลองๆดู ฟังข้างถนนตายสนิทครับ ฐานเบสไม่มีเหลือเลย กลางแหลมได้ยินน้อยมาก เหมาะสำหรับฟังอยู่บ้าน, ที่ทำงานครับ ส่วนห้องเรียนไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำเจ้านี่ไป

We experience music, not anatomy and finish.

แนวคิดข้างบนทำให้มีคนซื้อ Grado และ Yuin ครับ เพราะถึงหน้าตาจะเห่ยยังไง เสียงมันก็ดีนี่นา ว่าแต่เจ้านี่เสียงเป็นยังไงล่ะ? ไม่รอช้าครับ ผมรีบจับยัดรูไอผอดคลาสสิคสุดหวง แว่บแรกที่ได้ยินผมรู้สึกว่ามันแสบหูนิดๆครับ คือเสียงมันบางและแหลมกว่า MS1i ของผมซะอีก และเบสจาก PK2 ชัดมากก ไม่มีอาการครางและไม่บวมด้วย ระยะการเก็บตัวเร็วกว่า PK2 ปกตินิดนึง เสียงหนังกลองได้ยินชัดมากครับ การฟังกลองรัวๆของไมค์ พอร์ตนอย ชัดๆนี่เป็นอะไรที่มันส์สุดๆครับ เป็นเพราะอานิสงค์การเบิร์นจากพี่แพะแหงๆ 5555 สังเกตจากแทร็คแรกที่ผมฟังค้างไว้ Welcome to the Family ของ A7X อัลบั้มนี้ผม rip จากแผ่นครับ แผ่นนี้บิทเรทไม่สูงมากครับ 2xx kbps ด้วยซำ้ แต่เอาเหอะ เพลงเค้าเทพจริง 55555 เสียงกีตาร์ค่อนข้างเปิดโล่ง สเตจทำได้ดี เสียงร้องของ M. Shadows แหบและได้อารมณ์กำลังดีเลยครับ ต่อด้วยแทร็ค Danger Line แทร็คโปรดของผม ตอนก่อนจะจบท่อนร้อง มีช่วงนึงที่เสียงดนตรีเงียบไปเหลือแต่เสียงร้อง PK2 สามารถแสดงเสียงอันทรงพลังที่สื่ออารมณ์เศร้าบนแบ็คกราวด์ที่นิ่งสงัดได้อย่างดีเยี่ยม “Never meant to live this world alone” ผมสัมผัสได้ถึงการสั่นของเส้นเสียงที่เกือบจะเป็นไดนามิคได้แล้ว แต่น่าเสียดายที่แผ่นนี้บิทเรทต่ำไปหน่อย จึงทำได้แค่ซึมซับ “อารมณ์” แต่ไปไม่ถึง “รายละเอียด” ผมฟังต่อจนจบแผ่น ก็ไม่มีอะไรให้โม้แล้วครับ เอ้อ แทร็ค So Far Away ตอนที่กลองเสียงคล้ายแต๊กตีอยู่ไกลๆ เจ้านี่แสดงเสตจกลองแต๊กนั้นได้กว้างอย่างไม่หน้าเชื่อ พูดถึงเพลงนี้แล้วก็เศร้า แต่ก็เอาเถอะ R.I.P. The Rev (ขอโทษด้วยผมลืมถ่ายหน้าจอตอนเล่นเพลง A7X)

ต่อด้วย Dream Theater ครับ ผมชอบประเมินความสามารถของหูฟังพวกนี้ผ่านเพลงโปรเกรสซีฟเมทัลโดยเฉพาะ DT อัลบั้มเก่าๆ ไลน์กลองของไมค์ พอร์ตนอยธรรมดาซะที่ไหน โดยเฉพาะเพลง Prophets of Wars ครับ เพลงนี้เริ่มด้วยคีย์บอร์ด ซินธิไซเซอร์ ตามด้วยอะไรไม่รู้วุ่นวายไปหมด ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดความสับสนลง เชื่อไหมว่าเจ้า PK2 เกือบรับความวุ่นวายจากแทร็คนี้ไม่ได้ ผมติดตามเสียงบางเสียงจากแทร็คนี้แทบไม่ได้เลย ครื่องดนตรีตีกันมั่วไปหมด ถ้าเครื่องดนตรีเยอะชิ้นผมว่ายังไม่ผ่านนะ แต่ก็ถือว่าทำได้ดีแล้วในระดับราคานี้เพราะ MS1i ของผมก็ไม่ค่อยไหวเหมือนกันกับแทร็คนี้ อาจจะเป็นเพราะเสียงร้องของวง DT ไม่เด่นเท่าเสียงนักร้องหญิงวง epica ที่พี่แพะชื่นชอบก็ได้ 55555

ต่อมาตามด้วยแทร็คระดับ .wav ซึ่งผมจำได้ว่าพี่แพะชอบ The Islander ของ Nightwish ผมจึงไปหา .flac แบบคอนเสิร์ตมาทดสอบ ข้อดีคือเราจะได้ทดสอบเสตจกันไปเลยว่าทำได้ดีขนาดไหน ผลการรับฟังถือว่าทำได้ค่อนข้างดีครับ แต่รายละเอียดน่าจะมีเยอะกว่านี้นิดนึงจะดีมาก ต่อด้วย Make Me Wanna Die แบบ Live in London ของ The Pretty Reckless ครับ นักร้องวงนี้สวยจริงๆผมยอมรับเลย เสียงร้องทรงพลังของเธอก็เจ๋งสุดๆ ตอนฟังผมรู้สึกถึงการแยกชิ้นดนตรีที่สุดยอดเลยครับ รู้เลยว่ากลองนั้นอยู่ตำแหน่งไหน การตีฉิ่งฉับฉาบ เสียงเล็กๆก็แทบจะได้ยิน และเสียงเล่นแป้กของกีตาร์ก็ทำได้ดีครับ แต่ตอนที่นักดนตรีชายมาช่วยร้องด้วยนี่เพราะสุดๆ ตามมาด้วยอีกแทร็ค Hit Me Like a Man ของวงเดิม ตอนแรกที่มีเสียงกีตาร์ดีดขึ้นมา ผมรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมเลยครับ ต่อมาด้วยเสียงฉาบและ hihat ที่รู้สึกได้ถึงการกระทบกันของ hihat และการเอาไม้กลองตีเบาๆที่ฉาบตามด้วยตีแรงๆแบบต่อเนื่อง จบแล้วครับสำหรับชุดนี้

ต่อด้วยเพลงประจำร้านมั่นคง ร้านหูฟังใจดีของเรานั่นเอ๊งง มีแผ่นอัลบั้มนี้แจกให้ไปเบิร์นหูฟังด้วยครับเพราะไฟล์เพลงเป็นระดับ 16bit กันเลยทีเดียว คุณภาพเสียงสุดยอดมาก คุณภาพเพลงก็ถือว่าพอฟังได้ถ้าไอผอดของคุณไม่มีอะไรให้ฟังแล้วจริงๆ จ๊ากๆ ผมล้อเล่นนะพี่บรรณใบชาsong โอ้ว ลืมโม้ อัลบั้มมั่นคงมั่นใจที่ทำมาสเตอร์ในระดับ 24bit และไฟล์เพลงที่แจกมาเป็น 16 บิตนั่นเอง ขอตินิดนึงว่าเจ้า PK2 ไม่เหมาะกับอันนี้เท่าไหร่เพราะเสียงมันแหลมไป 555555555 ขอผ่านนะครับ


เพราะหูรุ่นนี้เป็น earbuds ที่เสียงลอดเข้าออกได้ จึงต้องมีการเปรียบเทียบดังนี้ครับ

ห้องนอน, ห้องฟัง (มีเสียงแอร์เบาๆนิดเดียว) = 100%

ห้องนั่งเล่นที่ป๊าม๊าเปิดดูละครทีวี = 75% เสียงเบสเริ่มหายบางส่วน เสียงเหมือนจะแหลมขึ้น รายละเอียดปลายแหลมลดลง

บนรถยนต์ หรือตาม BTS, MRT = 50% เบสเลือนราง ได้ยินเฉพาะหัวโน๊ตดังตึกๆ ไม่มี deep เบสเหลือแล้ว ปลายแหลมด้วนเรียบร้อย

ข้างถนน, ในห้องเรียน = 20% อย่าฟังเลยคุณเอ้ย ได้ยินเฉพาะเสียงร้อง

ลานจอดเครื่องบิน = หา earplug ไม่ก็เอา PK2 ไป remold เป็น CIEM กันดีกว่า เอิ้กๆ

Artnoi’s Ultimate Reference System (เวอร์ ของเล่นกากๆของผมเองครับ)

-The thin 160GB iPod classic

-Alessandro Music Series 1i by Grado Labs

-Unidentified 15 year-old Panasonic earbuds with donut-shaped foam pair. (อันที่ไม่ได้เสียบกับไอผอด)

(สายสัญญาณ USB 2.0 -> mini USB สีเงินๆที่ผมได้รับมาทดสอบครับ ไว้จะเล่าให้ฟังอีกที ใบ้แค่ว่าเสียงดีมาก กำลังเบิร์นอยู่)


เล่าให้ฟังนิดครับ เจ้าหู Panasonic นั้นเป็นองแม่ผมที่ใช้มาก่อนผมเกิดครับ สุ้มเสียงเปลี่ยนไปตามฟองน้ำได้พอสมควร คือถ้าไม่ใส่เสียงจะแหลมมากกก ถ้าใส่ฟองน้ำจะขุ่นมาก ขุ่นกว่าตระกูล beats อีก ดังนั้นจึงต้องทำฟองนำ้เจาะรูครับ เป็นเอียร์บัดที่ผมคุ้นเคยที่สุด ฟังมาสามสี่ปีแล้ว เสียงทำได้ดีถูกใจผมมากกว่า PK2 เพราะมันไม่แหลมเกินไป

ส่วน MS1i เป็นตัวที่ผมใช้ฟังอยู่กับบ้านครับ เสียงกลางบางเล็กน้อยติดหวานนิดๆแต่ไม่มากเท่า MS1 ดั้งเดิม เบสมากกว่า MS1 ดั้งเดิมไม่มี i นิดนึง สเตจทำได้พอๆกัน และแฟลตกว่า MS1 ครับ เพราะเจ้า MS1 มันติดหวานเกิน

ส่วนสายนี่เป็นสายปีศาจราคาเหยียบหมื่นอยู่ครับ ตัวนำเป็นเงินพันทองแดงปลอดออกซิเจน (แต่มองไม่เห็นทองแดงเลยเจอแต่เงิน) ตรงปลายฝั่งใกล้ๆ mini USB มีวงจรตัดสัญญานรบกวนด้วย ทำให้มิติของสายนี้นิ่งมาก แต่่ยังไม่คงที่เท่าที่ควรอาจเป็นเพราะยังไม่ได้เบิร์น ปล. ผมยังหาประโยชน์จากสาย USB -> mini USB ไม่ได้เลยครับนอกจากต่อจากเครื่องเล่นที่ไม่ใช่ฟร็อนต์เอนด์หรือจากคอมมาเข้าตัวแปลง mini -> USB แล้วเอาเข้า DAC ลำโพงบ้าน -*-

สำหรับวันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ ผมเขียนเอนทรี่นี้มาชั่วโมงครึ่ละ เจอกันเอนทรี่หน้าครับ – อาร์ทน้อย