Astell&Kern (with JH Audio) Michelle IEMs


I stopped looking for new cans since I’ve got the MS1i, which, if you had read my blog, impressed me really well with its bright balance, sweet and forwarding mids, and quick, controlled, punchy bass. With my preference for rock music, be it skate rock or psychedelic, I found MS1i’s sonic characteristics very appealing.

How ever, almost 5 years later, I felt the need to have a good mobile hi-fi rig. Wearing Grados in streets aren’t cool and when topped with its poor noise isolation, prevents me from taking my MS1i with me when I’m outside. That’s how I started to look for another rock-friendly earphones or earbuds, and that’s how I returned to Head-Fi world after having leaving it and enjoying music with what I have for years, and that’s how I found A&K MichelleIMG_6770.JPG

Name, Construction and Design

A&K Michelle took its name from one of the heaviest track from G n’ R from their very first album, Appetite for Destruction. The eponymous song narrates the life of Slash’s girl-friend. A&K Michelle (from now on, Michelle) was launched as the fifth in AK x JH Audio Siren Series of UIEM, and as of April 2017, only available in the said form factor. Its shell is made utilizing 3D-printing technology and thus achieving very good finish and build quality that leads to good seal. There’s no seal signs present across the (less gigantic than other Siren IEMs) bodies, with dark and shiny finishing that’s as good as a car paint. The shells are also very large compared to most competitors, they still stick out of my ears to these days (it’s like Jerry Harvey’s ear canals are freaking big and wide enough to fit these in). This large shell design however, non-comfort wise, makes room for wider soundstage for a closed-back system. Though exteriors seem good, they’re no comfortable at all. I cant stand listening to these more than 2 hours straight which is good so I won’t be unconsciously deafening myself.

Michelle’s massive size, compared to traditional earbud.

The IEMs came with a leather carry case, with 6 silicone tips of 3 different sizes, and a wax tool. User’s manuals are included of course. The IEMs also came with new twisted silver tinsel cables (one 3.5mm unbalanced and the other is 2.5mm balanced) connected via 2-pin connectors which are absurdly smaller than industry standard.



Michelle and included goodies

Key Features and Important Specs


  • Three-way Design with 3 BA Drivers
  • 13-Ohm Impedance with Unspecified Sensitivity (I assume these IEMs are highly efficient and sensitive just like most other multi-BA IEMs)
  • FreqPhase Tech
  • 2-Pin Connectors





The first thing that had me impressed when compared to MS1i was the powerful, punchy, controlled bass, though a bit bloated and colored. The bass, since it’s more abundant than that of MS1i, has more details than average IEMs. Percussions feel alive and very detailed, I could easily tell the differences between each drum. The next thing that impressed me was the detailed mids especially in the higher regions. With the isolation, the details are easy to capture. With bloated bass, the overall tonal balance is brought to darker shade which make Michelle different than most conventionally-rock sounding IEMs or headphones that are usually bright like Grados or UEs. The mids especially upper mids are where Michelle starts to shine. The mids and vocals, though not very forwarding or flat like those of SE535, is not colored that much, giving realistic vocal presentation. The mids are positioned at center, not at backward nor forward, which is novel for me since the MS1i has already forwarding mids and vocals. The higher mids are tuned very well for rock and metal music. I really love how electronic guitars sound from Michelle. It’s detailed, fun, or simply rocker’s dreams. The separation is also average for three-driver IEMs with every region being separated. There’s no muddling present for the highs and mids though the bloated bass sometimes blurs the lows. The treble extension and details are also acceptable for me, albeit not very impressive for the price. The soundstage has more depth than width and is suitable for rock and metal music. Any wider width for soundstage and the band shape is ruined. The depths are also very vertically arranged as the highs are positioned above then followed by the mids and the lows. Timbres are well present and easily audible. Acoustic guitar strings feel vivid and lively from Michelle.


In conclusion, for a $499 or 19900THB price tag (which is an entry level for JH Audio lineup), this is one of the most rock-sounding IEMs with very different approaches to the sound from the rest Rock-oriented cans( not-so-bright and not-so-flat sonic qualities). The mids aren’t as bright and the highs are not harsh like Grado’s, yet Michelle is still able to make your head move and your toes tap with its powerful bass. Michelle is fun IEMs and should not be used as monitors as its name suggests, it is a pair musical instruments meant to be used when you need some energy. In conclusion, this is a love-it or hate-it pair of earphones. I still don’t understand how this strange sounding earphones (compared to my said preference for Grados and Alessandros) sound so good to my ears, but I do understand why many have suggested it when I asked on my local headphone forum.


Burning in all dem 5 budget earbuds I’d ordered: VE Monk Plus, Qian 25, QIan 39, SeaHF 32, TY Hi Z HP32

I’ve burned them in simultaneously on the same tracks and at the same time swapping them off my ears to note the differences. During their first 30 hours, my impressions for them are as follows.

Important Notes:

  1. Monk Plus may appear to be inferior to others tho widely praised elsewhere. I believe that because the Monk Plus is a power hungry buds, it may need a more powerful source to drive dem out properly. My reviews are subjective and should not be used as an absolute guide to the SQ of these crazy cheap yet insanely good sounding buds.
  2. The reviews are arranged in orders of tones so that the formerly reviewed can be used as a ROUGH reference to the latter ones. And through comparative nature of this writing, I hope newcomers as I am will get the picture better and quicker.

IMG_0326.jpgSources: MacBook Pro 2016, iPod classic 7G, iPod touch 4G, iPhone 6S

Others: NuForce Icon Mobile (2 outputs)


Qians 39 & 25: Darker side of the five with more bass.

Qian 39: 22 Ohms, 106 dB/mW

Qian 25: 32 Ohms, 108 dB/mW

Golden Qian 39 and Blue Qian 25

For me the Q39 has a bit less treble extension to my liking though the mids are very full bodied. The Q39 has fuller mids, and unarguably the fullest of all five. The Q39’s bass is VERY WELL PUNCHY and the amount makes it the most suitable for bass heads (of the five, of course). The Q39 also has very decent separation. The highs are not harsh but not very far extended. Q39 also fits the most comfortably as the other four have very similar if not the same form factors. I prefer Q39 naked because the amount of bass is already enough for me and any darker mids wont suit my liking. (In the picture the 39 was equipped with thin foams because the picture was taken when they just arrive and I still couldnt find the sweet spot for the 39 yet.)

Q25 overall tone is like the Q39, yet with more laid back and less full bodied mids and with less amount of deeper bass. The Qians have the biggest amount of bass, overall. I enjoy both Qians naked.

Monk Plus: The balanced sound, with laid-back mids and little bass

64 Ohms, 112 dB/1mW, 

VE Monk Plus, clear shell.

With 64 ohms rating, I must admit I dont have a decent source to drive these bad boys. When used straight from my weak sources, they sound muffled, like something is being held back. I have to amplify the signal via my only dac/amp NuForce Icon Mobile (80mw@16Ohms) to get the impact. Highs are present, though can be harsh. Mids are more open than the Qians with a bit laid back position. Bass is quick and small with upper bass being the most observable and deep bass is barely present. As a Grado fan myself, I do like the quick bass and a bit thin mids, so I’m use the Monk Plus naked to avoid the mids being more recessed into the background.

SeaHF 32 (not sure if S or non-S, with mic) & TY Hi Z HP32 (L plug): The brighter side, more balanced with decent bass

SeaHF 32: 32 Ohms, 106 dB/1mW

TY Hi-Z HP32: 32 Ohms, 115 dB/1mW


I like this pair because it reminds of some Grado goodness. That bright and forwading vocals. It’s a lot brighter than Monk Plus possibly because the mids are also forwarding and hence make the overall sound more higher toned. The highs are of the same quantity as the Monk Plus’s and can be harsh, which I really enjoy abusing my ears with such high highs. The highs are more detailed than those of the Qians’. It has more mid and deep bass than the Monk Plus despite the brighter overall tonal balance. Compared to the Monk Plus, SeaHF’s bass is bigger, punches more, and the upper bass is as quick which make both good for fast rock/ metal tracks. SeaHF’s soundstage is also the largest of the five. The surprisingly wide and deep soundstage, paired with balanced tone, easily makes this my favorite of the five. The SeaHF covered with donut foams is still brighter than naked Monk Plus and I like this combination.

The SeaHF and TY sound very similarly possibly because they are from the same manufacturer. The mids of TY is a bit thinner than SeaHF’s. The higher mids like electric guitars are also brighter than SeaHF’s.The bass is abundant and well sized for bass-heads.The TY Hi Z HP32 probably has the best bass for me; it is well present, punchy, controlled. Tho the bass is controlled, sometimes it tends to intrude into the mids and hence make the overall tonal balance a bit darker than SeaHF, tho this is barely noticeable to my ears. I have to admit, in tracks where little to no bass is present, it’s very hard to tell these two apart. The highs and treble extension of both TY and SeaHF are the best to me of all five. I use my TY Hi Z 32 with donut foams.

I personally prefer TY Hi Z for more drum-intensive songs because I love the detailed and easily reachable bass although the SeaHF would actually do the same. I also prefer to listen to most vocals, jazz or less heavy tracks with the Qians since they have fuller mids but these do not do well for metal (for me, I prefer rock/ metal to be bright, very subjective)

In conclusion, the SeaHF and TY together rank third in my inventories (not only buds) while the first being my 5 years old Alessandro MS1i and the second being Astell&Kern Michelle IEMs that I’d got on March 2017. These four head/earphones are really good for rock music and are easy to drive from my smartphone with ease. Half the volume and the drums start to kick in. Add more dB and you’re in the recording room. As all of the items reviewed here are sub $10, it’s very surprising how these budget earbuds perform against a much more expensive IEMs like a $499 Michelle or a hundred buck Alessandro. Though not the same level of details and impact are achieved, the overall sonic qualities for all five are impressive and for sure worth every penny paid. Next time before buying an expensive pair of cans, I’ll make sure that I’ve checked all the budget ones already

Review: Longines Conquest Classic

March 28, 2015, while in Vienna, my family stopped by a jeweller’s. We were there because I spotted a small dress Longines with white dial and Roman numerals (which I later found to be Les Grande Classique de Longines). I wanted this watch for my 18th birthday. After discovering that the watch is quartz, I was told its mechanical counterparts were all sold out. The young man at the shop then showed me watches from other collections. I had a hard time deciding which one to get between the Longines Conquest Classic and the Longines Hydroconquest. The finalist was the Conquest Classic that is less sporty yet more elegant. The CC is powered by ETA 2892a2 and the HC by ETA 2824-2. The Conquest classic is thinner with its movement that allows thinner case construction.

The winner is Conquest Classic. It has a patterned dial and doesn’t feature crown guards present in normal Conquests.
How the watch sits on my small wrist.

The watch was delivered on highly polished steel bracelet with satin-brushed center links.

The watch in indoor light condition
The workhorse of the watch is the Longines L619 or modified ETA2892A2.
The watch has 3-hand configuration and a date window. The date wheel is white, appearing to be a bit disturbing with black dial. I think a color matching date wheel would blend in better. The legibility of the dial is moderate in normal light condition. The lume is sufficiently applied and does glow in the dark, even at 3AM.

Conclusions: This very watch is overall a good watch with classic looking, sharp execution, and a reliable movement from a well percieved brand. Its name Conquest Classic suggests that it has its roots from Conquest watches from around the 60’s that were less sporty yet more elegant than normal Conquests today. This watch is the modern interpretion of Conquest of that time, when it was a direct competitor to Omega Constellation. It is Longines’ another attempt to revive its Conquest collection, but not a remake or homage.



Review: Omega Speedmaster Professional and my thoughts about it

It’s been 3 years since I wrote my last article here. My interests have shifted from jeans and menswear to watches and the world that surrounds them.

After getting my first Swiss watch, Longines Conquest Classic L619, in March 2015, I slowly became a watch guy. And after some thorough research for a new watch, I chose the Speedy Pro.


There’re many variations of Speedmaster Professionals within Omega’s current collection as of 2016. They can be divided into 2 groups: Speedmaster Professional (Moonwatch) and Speedmaster Professional Moonphase which is the Moonwatch with moonphase and date indicator

I personally prefer the original 3-subdial model for a number of reasons but mostly because the moonphase models have too many subdials.

1861 and 1863 models have 3 subdials.
1866 models have 4 subdials for additional date and moonphase function.

I had troubles deciding which one to get between 1861 model and 1863 model. I really like that original warm look of hesalite crystal and that inscription on the 1861 models. But I really couldn’t get my eyes off that the movement through the transparent caseback of 1863 models. Finally I chose the 1863 or Sapphire Sandwich because the movement looked so damn cool through the transparent caseback even though I knew that the 1863 models weren’t flight qualified by NASA.

1861 and


Unfortunately the model with steel bracelet was sold out in Bangkok. I didn’t want to wait for 2 more months so I decided to buy one with black gator strap. I quickly ordered the steel bracelet which only arrived 4 months later. For most of the time while I was waiting for the bracelet, I liked it most on a shark leather strap. When it comes to choosing a strap, the Speedy Pro is really a handsome and versatile watch. It looks awesome on anything. I think it might look so damn cool on a racing strap.

On Speedmaster Professional steel Bracelet.
Processed with VSCO with b5 preset
Greyscale. Shark leather strap
On shark leather strap
On brown leather strap

Two months or so after I got the watch I found the warm look of domed hesalite crystal so beautiful and captivating. Now I crave for the model with hesalite crystal. Trust me you can’t own just one moonwatch!

The day my steel bracelet arrive. At Omega Boutique
My tool watches: field watch (GG-W-113), dive watch (SKX007), pilot’s watch (Speedy)

Review: Yuin PK2

ผมเองก็เป็นคนนึงที่ชอบไปนั่งเล่นร้านหูฟังที่มีพนักงานใจดี๊ใจดีใจกลางสยาม, ดิจิตอลเกตเวย์ แน่นอน ร้านนั้นคือร้านมั่นคงแก็ดเก็ท(เจ็ท)นั่นเองงงงง

โดยร้านนี้เป็นร้านขายหูฟังที่ผมว่าดังและมีครบเครื่องมากเป็นอับดับต้นๆในประเทศไทยแห่งนี้แล้วละครับ มีสาขาถึง 4-5 สาขาโดยสำนักงานใหญ่อยู่ที่พันธ์ทิพย์งามวงวาน สาขาที่ใหญ่ที่สุดและมีหูฟังเทพๆแอมป์เทพๆสายเทพๆของเทพๆใหลองมากที่สุดคือสาขาพันธ์ทิพย์ประตูนำ้ และสาขาที่เล็กที่สุด พนักงานแน่นร้นที่สุด ลูกค้ามุงเต็มร้่านที่สุดก็ไม่ใช่สาขาไหนละครับ สาขาดิจิม่อนเกตเวย์นั่นเอง!

รายละเอียดสำหรับร้านหูฟังมั่นคงแก็ดเจ็ทเชิญอ่านกันเอาเองครับตามลิงค์นี้ครับ  ผมใบ้ให้นิดนึงละกันว่าเฮียใหญ่ที่เป็นเจ้าของร้านมั่นคงแห่งนี้ชื่อเฮียมั่นคงครับ ก๊ากๆ

สำหรับตอนนี้ร้านนี้เค้ามีการโปรโมทตัวเองขนานใหญ่ ให้คนรู้จักสินค้าต่างๆมากขึ้นด้วยการทำคลิปรีวิวหูฟัง,แอมป์,ของเล่นต่างๆ ที่ไม่มีโป๊แต่อย่างใด และมีแฟนเพจเฟซบุ๊คด้วยนะเอ้า!

จบๆ ถึงเวลาเข้าเรื่องละ ผมเองก็สนิทกับพนักงานที่ร้านนี้พอสมควร โดยเฉพาะพี่แพะ ผู้จัดการใหญ่นั่นเอง โดยพี่เค้าเป็นเซียนล่ะครับ ผมเองก็ไปคุยๆกวนๆพี่ๆเค้าบ่อยๆ อยู่มาวันหนึ่ง(เสาร์ที่แล้ว)ผมได้ถามพี่แพะว่า เซียนๆอย่างท่านเล่นหูฟังอะไร? พี่แพะรีบตอบทันควัน แล้วเอ็งรู้ไปแล้วจะได้อะไรละวะ 5555555555(พี่เค้าตอบแบบนี้จริงๆนะครับ) แล้วค่อยตอบว่า มี MS1 ดั้งเดิม 325i รุ่นทองๆ Ps500 และสาย Nordost สวรรค์ฟ้ารำไรๆหรือ Blue Heaven อันโด่งดังนั่นเอง (บลูเฮเวิ่นครับ อ่่านเฮเว่นมันดูกาก) เท่าที่ผมฟังๆที่พี่แพะยกตัวอย่างหูฟังของพี่แพะมา ผมพอจะสรุปได้สามข้อหลักๆดังนี้ครับ 1. มีแต่ค่ายกราโด้ (Grado) 2. เสียงของหูฟังค่ายกราโด้เหมาะกับเพลงแนวร็อคๆครับ ซึ่งหูแนวร็อคจะต้องมีคุณลักษณะคือเบสชัด ไม่ใหญ่มากก็พอไหว เสียงแหลมไปได้ไกล อนุโลมให้บาดหูนิดๆได้ และเวทีเสียงไม่ควรกว้างเกินไป จะทำให้อิมเมจวงดนตรีดูไม่สมจริง และข้อสรุปผมเป็นจริงซะด้วย เพราะพี่แพะแกร็อคมาก 3. มีแต่หูฟูลไซส์ นี่พี่แพะแม่งกะจะเอาไว้ฟังในบ้านอย่างเดียวรึไงวะ

และด้วยข้อสามนี่แหละครับ ทำให้ผมถามพี่แพะว่า พี่แพะไม่มีหูฟังไว้พกพาบ้างหรอ พี่แพะก็บอกว่า มีสิวะ นี่ไง!!!

ทันใดนั้นพี่แพะก็ควักกล่องเหล็กทรงรีๆลายอัลตร้าแมนแจ็คขนาดพอๆกับกีวี่ขัดรองเท้าออกมา (อ่านอุลตร้าแมนมันเมนสตรีมเกินไป) นี่แหละ Headphone Vault ที่แข็งแกร่งและทนทานมาก หลายคนเริ่มสงสัยละครับว่าอุลตร้าแมนแจ็คมันตัวไหน ใช่ตัวที่มีเขาควายรึป่าว แล้วเปลี่ยนสีตัวได้มั้ย คำตอบคือไม่ได้ครับ นั่นมันทีก้ากับไดน่า เจ้าแจ็คคือตัวที่ใช้กำไลแปลงร่าง มีผู้หญิงและผู้ชายรวมร่างกัน ตอนหลังเหลือแค่ผู้ชายคนเดียว (จำชื่อร่างมนุษย์ของเจ้าแจ็คไม่ได้แล้วจริงๆครับ) ปล. เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมเพิ่งดูจัมโบ้เอมา คิดถึงรถแปลงร่างได้ชะมัด

และพี่แพะก็ให้ผมยืมเจ้ากล่องเหล็กนี่กลับบ้านให้ไปเปิดดูเอาเองที่บ้าน ผลปรากฏดังนี้ครับ..

หลังจากเปิดกล่องอุลตร้าแมนออกมาแล้ว ผมก็สะดุดตากับหูฟังเอียร์บัดหน้าตาละม้ายคล้ายของแถมดังรูปครับ

ประวัติแบรนด์ Yuin ผมขอเอ่ยคร่าวๆ เป็นแบรนด์จีนที่ผลิตในจีน ค้นคว้าวิจัยในจีน โดยวิศวกรของจีน แต่ออกแบบเสียงมาให้เป็น worldwide ครับ โดย yuin แปลว่า “เสียงจากฟ้า” หรือเสียงสวรรค์นั่นเองจ้า เสียงและดีไซน์ของค่ายนี้ถูก regard ว่าเป็นเสียงที่ใกล้เคียงกับหูฟัง USA Made หรือ Grado (AE เกรโด้ BE กราโด้) ละครับ โดยเสียงของทั้งสองค่ายนี้จะเหมือนๆกันคือเสียงกลางบางเล็กน้อย เบสไม่ใหญ่มากแต่มีหัวโน๊ต และปลายแแหลมไปได้ไกลจนสุดขอบฟ้า และสเตจที่ทำได้พอดีๆ ทำให้เหมาะกับเพลงร็อคนั่นเอง โดยหากแบรนด์ Grado เป็นฝั่งอเมริกาที่เน้นทำหูฟังฟูลไซส์ (มี on-ear และ in-ear แล้วแต่ยังคงทุ่มเทพัฒนาฟูลไซส์อยู่) เจ้า Yuin คงเป็นแบรนด์ฝั่งจีนที่มุ่งมั่นพัฒนา Earphones ละครับ (earbuds และ in-ear) ซึ่งในประเทศไทย Yuin ที่นิยมใช้กันจะเป็นตระกูล earbuds หรือ PK ละครับ โดยจำแนกรุ่นตามราคาจากน้อยไปมากดังนี้

PK3 เน้นเบสที่ใหญ่กว่าใครเพื่อน รายละเอียดหยุมหยิม สเตจทำได้เกือบกว้าง ราคาพันต้นๆ

PK2 เบสน้อยกว่า PK3 แต่มีรายละเอียดดีกว่ามากและสเตจทำได้โอ่อ่าและไม่กว้างเกินไป จึงเป็นหูฟังชาวร็อค ตัวนี้เป็นตัวที่เราจะมารีวิวกันครับ ราคาสองพันมีทอน

PK1 ตัวท็อป เหนือสุดๆทั้งรายละเอียดและสเตจ ราคาและความต้านทานก็สูงมาก ปาไปเลย 100 โอห์มอีกนั่น ทำให้ต้องพึ่งแอมป์ ราคาสูงอยู่ 42xx

แนะนำพอแล้ว ต่อไปเป็นการรายงานเจ้า PK2 กันล่ะ


หน้าตาเจ้า PK2 เป็นแบบหูฟังแถมเลยครับ มาพร้อมหูฟังเจาะรู by พี่แพะ คือกระป๋องมากๆ ดูท่าทางไม่ทนด้วย แต่เห็นแบบนี้และ Made in China ผมขอบอกเลยนะว่าเจ้านี่พี่แพะใช้ไป 4 ปีแล้วยังไม่มีการเสียเลย สายยังไม่ขาดและตัวหนังสือยังไม่ลอก ไม่รู้ว่าขอมันทนหรือพี่แพะใช้ระวังเนี่ย จ๊ากๆๆ เจ้าตัวที่ผมได้มานี่เป็นสายเก่าครับ คือเป็นรุ่นแรกๆเลย เสียงเบสจะน้อยกว่าสายแบบใหม่นิดนึงมั้งถ้าผมจำไม่ผิด ส่วนดูยังไงว่าอันไหนใหม่อันไหนเก่า อันนี้บอกไม่ได้จริงๆครับ เพราะผมก็ไม่รู้ 5555555 เจ้านี่เป็น earbuds ครับ หมายความว่าเสียงลอดเข้าลอดออกได้นั่นแหละ เท่าที่ลองๆดู ฟังข้างถนนตายสนิทครับ ฐานเบสไม่มีเหลือเลย กลางแหลมได้ยินน้อยมาก เหมาะสำหรับฟังอยู่บ้าน, ที่ทำงานครับ ส่วนห้องเรียนไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำเจ้านี่ไป

We experience music, not anatomy and finish.

แนวคิดข้างบนทำให้มีคนซื้อ Grado และ Yuin ครับ เพราะถึงหน้าตาจะเห่ยยังไง เสียงมันก็ดีนี่นา ว่าแต่เจ้านี่เสียงเป็นยังไงล่ะ? ไม่รอช้าครับ ผมรีบจับยัดรูไอผอดคลาสสิคสุดหวง แว่บแรกที่ได้ยินผมรู้สึกว่ามันแสบหูนิดๆครับ คือเสียงมันบางและแหลมกว่า MS1i ของผมซะอีก และเบสจาก PK2 ชัดมากก ไม่มีอาการครางและไม่บวมด้วย ระยะการเก็บตัวเร็วกว่า PK2 ปกตินิดนึง เสียงหนังกลองได้ยินชัดมากครับ การฟังกลองรัวๆของไมค์ พอร์ตนอย ชัดๆนี่เป็นอะไรที่มันส์สุดๆครับ เป็นเพราะอานิสงค์การเบิร์นจากพี่แพะแหงๆ 5555 สังเกตจากแทร็คแรกที่ผมฟังค้างไว้ Welcome to the Family ของ A7X อัลบั้มนี้ผม rip จากแผ่นครับ แผ่นนี้บิทเรทไม่สูงมากครับ 2xx kbps ด้วยซำ้ แต่เอาเหอะ เพลงเค้าเทพจริง 55555 เสียงกีตาร์ค่อนข้างเปิดโล่ง สเตจทำได้ดี เสียงร้องของ M. Shadows แหบและได้อารมณ์กำลังดีเลยครับ ต่อด้วยแทร็ค Danger Line แทร็คโปรดของผม ตอนก่อนจะจบท่อนร้อง มีช่วงนึงที่เสียงดนตรีเงียบไปเหลือแต่เสียงร้อง PK2 สามารถแสดงเสียงอันทรงพลังที่สื่ออารมณ์เศร้าบนแบ็คกราวด์ที่นิ่งสงัดได้อย่างดีเยี่ยม “Never meant to live this world alone” ผมสัมผัสได้ถึงการสั่นของเส้นเสียงที่เกือบจะเป็นไดนามิคได้แล้ว แต่น่าเสียดายที่แผ่นนี้บิทเรทต่ำไปหน่อย จึงทำได้แค่ซึมซับ “อารมณ์” แต่ไปไม่ถึง “รายละเอียด” ผมฟังต่อจนจบแผ่น ก็ไม่มีอะไรให้โม้แล้วครับ เอ้อ แทร็ค So Far Away ตอนที่กลองเสียงคล้ายแต๊กตีอยู่ไกลๆ เจ้านี่แสดงเสตจกลองแต๊กนั้นได้กว้างอย่างไม่หน้าเชื่อ พูดถึงเพลงนี้แล้วก็เศร้า แต่ก็เอาเถอะ R.I.P. The Rev (ขอโทษด้วยผมลืมถ่ายหน้าจอตอนเล่นเพลง A7X)

ต่อด้วย Dream Theater ครับ ผมชอบประเมินความสามารถของหูฟังพวกนี้ผ่านเพลงโปรเกรสซีฟเมทัลโดยเฉพาะ DT อัลบั้มเก่าๆ ไลน์กลองของไมค์ พอร์ตนอยธรรมดาซะที่ไหน โดยเฉพาะเพลง Prophets of Wars ครับ เพลงนี้เริ่มด้วยคีย์บอร์ด ซินธิไซเซอร์ ตามด้วยอะไรไม่รู้วุ่นวายไปหมด ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดความสับสนลง เชื่อไหมว่าเจ้า PK2 เกือบรับความวุ่นวายจากแทร็คนี้ไม่ได้ ผมติดตามเสียงบางเสียงจากแทร็คนี้แทบไม่ได้เลย ครื่องดนตรีตีกันมั่วไปหมด ถ้าเครื่องดนตรีเยอะชิ้นผมว่ายังไม่ผ่านนะ แต่ก็ถือว่าทำได้ดีแล้วในระดับราคานี้เพราะ MS1i ของผมก็ไม่ค่อยไหวเหมือนกันกับแทร็คนี้ อาจจะเป็นเพราะเสียงร้องของวง DT ไม่เด่นเท่าเสียงนักร้องหญิงวง epica ที่พี่แพะชื่นชอบก็ได้ 55555

ต่อมาตามด้วยแทร็คระดับ .wav ซึ่งผมจำได้ว่าพี่แพะชอบ The Islander ของ Nightwish ผมจึงไปหา .flac แบบคอนเสิร์ตมาทดสอบ ข้อดีคือเราจะได้ทดสอบเสตจกันไปเลยว่าทำได้ดีขนาดไหน ผลการรับฟังถือว่าทำได้ค่อนข้างดีครับ แต่รายละเอียดน่าจะมีเยอะกว่านี้นิดนึงจะดีมาก ต่อด้วย Make Me Wanna Die แบบ Live in London ของ The Pretty Reckless ครับ นักร้องวงนี้สวยจริงๆผมยอมรับเลย เสียงร้องทรงพลังของเธอก็เจ๋งสุดๆ ตอนฟังผมรู้สึกถึงการแยกชิ้นดนตรีที่สุดยอดเลยครับ รู้เลยว่ากลองนั้นอยู่ตำแหน่งไหน การตีฉิ่งฉับฉาบ เสียงเล็กๆก็แทบจะได้ยิน และเสียงเล่นแป้กของกีตาร์ก็ทำได้ดีครับ แต่ตอนที่นักดนตรีชายมาช่วยร้องด้วยนี่เพราะสุดๆ ตามมาด้วยอีกแทร็ค Hit Me Like a Man ของวงเดิม ตอนแรกที่มีเสียงกีตาร์ดีดขึ้นมา ผมรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมเลยครับ ต่อมาด้วยเสียงฉาบและ hihat ที่รู้สึกได้ถึงการกระทบกันของ hihat และการเอาไม้กลองตีเบาๆที่ฉาบตามด้วยตีแรงๆแบบต่อเนื่อง จบแล้วครับสำหรับชุดนี้

ต่อด้วยเพลงประจำร้านมั่นคง ร้านหูฟังใจดีของเรานั่นเอ๊งง มีแผ่นอัลบั้มนี้แจกให้ไปเบิร์นหูฟังด้วยครับเพราะไฟล์เพลงเป็นระดับ 16bit กันเลยทีเดียว คุณภาพเสียงสุดยอดมาก คุณภาพเพลงก็ถือว่าพอฟังได้ถ้าไอผอดของคุณไม่มีอะไรให้ฟังแล้วจริงๆ จ๊ากๆ ผมล้อเล่นนะพี่บรรณใบชาsong โอ้ว ลืมโม้ อัลบั้มมั่นคงมั่นใจที่ทำมาสเตอร์ในระดับ 24bit และไฟล์เพลงที่แจกมาเป็น 16 บิตนั่นเอง ขอตินิดนึงว่าเจ้า PK2 ไม่เหมาะกับอันนี้เท่าไหร่เพราะเสียงมันแหลมไป 555555555 ขอผ่านนะครับ


เพราะหูรุ่นนี้เป็น earbuds ที่เสียงลอดเข้าออกได้ จึงต้องมีการเปรียบเทียบดังนี้ครับ

ห้องนอน, ห้องฟัง (มีเสียงแอร์เบาๆนิดเดียว) = 100%

ห้องนั่งเล่นที่ป๊าม๊าเปิดดูละครทีวี = 75% เสียงเบสเริ่มหายบางส่วน เสียงเหมือนจะแหลมขึ้น รายละเอียดปลายแหลมลดลง

บนรถยนต์ หรือตาม BTS, MRT = 50% เบสเลือนราง ได้ยินเฉพาะหัวโน๊ตดังตึกๆ ไม่มี deep เบสเหลือแล้ว ปลายแหลมด้วนเรียบร้อย

ข้างถนน, ในห้องเรียน = 20% อย่าฟังเลยคุณเอ้ย ได้ยินเฉพาะเสียงร้อง

ลานจอดเครื่องบิน = หา earplug ไม่ก็เอา PK2 ไป remold เป็น CIEM กันดีกว่า เอิ้กๆ

Artnoi’s Ultimate Reference System (เวอร์ ของเล่นกากๆของผมเองครับ)

-The thin 160GB iPod classic

-Alessandro Music Series 1i by Grado Labs

-Unidentified 15 year-old Panasonic earbuds with donut-shaped foam pair. (อันที่ไม่ได้เสียบกับไอผอด)

(สายสัญญาณ USB 2.0 -> mini USB สีเงินๆที่ผมได้รับมาทดสอบครับ ไว้จะเล่าให้ฟังอีกที ใบ้แค่ว่าเสียงดีมาก กำลังเบิร์นอยู่)


เล่าให้ฟังนิดครับ เจ้าหู Panasonic นั้นเป็นองแม่ผมที่ใช้มาก่อนผมเกิดครับ สุ้มเสียงเปลี่ยนไปตามฟองน้ำได้พอสมควร คือถ้าไม่ใส่เสียงจะแหลมมากกก ถ้าใส่ฟองน้ำจะขุ่นมาก ขุ่นกว่าตระกูล beats อีก ดังนั้นจึงต้องทำฟองนำ้เจาะรูครับ เป็นเอียร์บัดที่ผมคุ้นเคยที่สุด ฟังมาสามสี่ปีแล้ว เสียงทำได้ดีถูกใจผมมากกว่า PK2 เพราะมันไม่แหลมเกินไป

ส่วน MS1i เป็นตัวที่ผมใช้ฟังอยู่กับบ้านครับ เสียงกลางบางเล็กน้อยติดหวานนิดๆแต่ไม่มากเท่า MS1 ดั้งเดิม เบสมากกว่า MS1 ดั้งเดิมไม่มี i นิดนึง สเตจทำได้พอๆกัน และแฟลตกว่า MS1 ครับ เพราะเจ้า MS1 มันติดหวานเกิน

ส่วนสายนี่เป็นสายปีศาจราคาเหยียบหมื่นอยู่ครับ ตัวนำเป็นเงินพันทองแดงปลอดออกซิเจน (แต่มองไม่เห็นทองแดงเลยเจอแต่เงิน) ตรงปลายฝั่งใกล้ๆ mini USB มีวงจรตัดสัญญานรบกวนด้วย ทำให้มิติของสายนี้นิ่งมาก แต่่ยังไม่คงที่เท่าที่ควรอาจเป็นเพราะยังไม่ได้เบิร์น ปล. ผมยังหาประโยชน์จากสาย USB -> mini USB ไม่ได้เลยครับนอกจากต่อจากเครื่องเล่นที่ไม่ใช่ฟร็อนต์เอนด์หรือจากคอมมาเข้าตัวแปลง mini -> USB แล้วเอาเข้า DAC ลำโพงบ้าน -*-

สำหรับวันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ ผมเขียนเอนทรี่นี้มาชั่วโมงครึ่ละ เจอกันเอนทรี่หน้าครับ – อาร์ทน้อย